กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม่ของเสี่ยวย่าดูจะเกร็ง ๆ
เธอตั้งหลังตรง มือทั้งสองวางบนหัวเข่า ไม่รู้จะตอบอย่างไร
เสี่ยวย่าเป็นฝ่ายรับคำพูดเอง เธอชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ
“เราสแกนสั่งเองก็ได้”
พูดจบ เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าปลอบแม่
“แม่ ไม่ต้องตื่นเต้นนะ เหมือนอยู่ในร้านอาหารธรรมดาเลย”
พนักงานสาวเห็นความตึงเครียดของคุณแม่ก็ยิ้ม พลางเสริมขึ้นประโยคหนึ่ง
“คุณป้าไม่ต้องกังวล รูปอาหารทุกจานในเมนูของเรา ถ่ายจากครัวหลังสด ๆ ทั้งหมด เห็นอย่างไรได้อย่างนั้น”
แม่พยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย