กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงของเสี่ยวย่ายังสั่นเครือ เต็มไปด้วยความขอบคุณจากใจจริง
หวังอี้หรานยิ้ม พลางยีผมเธอแกล้งทำเป็นสบาย ๆ แล้วพูดว่า
“ขอบคุณลอย ๆ ไม่ได้นะ ต้องมีอะไรจริงจังหน่อย”
“มื้อนี้เธอต้องเป็นคนเลี้ยงถึงจะถือว่ามีน้ำใจ”
เสี่ยวย่าพยักหน้าอย่างไม่ลังเล ใบหน้าจริงจังกว่าที่เคย
“ได้ ฉันเลี้ยง!”
“ฉันจะเอาเงินอั่งเป่าและเงินเก็บทั้งหมดออกมา ฉันเลี้ยงเธอ!”
เห็นท่าทางร้อนรนน่ารักแบบนี้ ใจของหวังอี้หรานก็ทั้งอ่อนทั้งอุ่น
สายตาของเสี่ยวย่าตกลงบนหญิงสาวสวยหลายคนที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ
เธอพูดขึ้นอย่างเก้อเขินเล็กน้อย