กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินชื่อนี้ เสี่ยวย่าที่อยู่เบาะหลังก็หยุดดิ้นรนและตกตะลึงไป
เธอหันหน้ามามองพี่สาวด้วยแววตาเคลือบแคลง
“เคทีวี?”
เธอถามเบาๆ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความฉงน
“เธอจะพาฉันมาร้องเพลงงั้นเหรอ?”
หวังอี้หรานปล่อยมือที่จับแน่นออกในที่สุด บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้าออกมาเล็กน้อย
“พาเธอออกมาผ่อนคลายบ้าง อุดอู้อยู่แต่ในห้องระวังจะขึ้นราเอาได้นะ”
เสี่ยวย่ากึ่งเชื่อกึ่งระแวง เอนตัวกลับไปพิงเบาะ
ขอแค่ไม่ใช่การไปร้านอาหารและไม่ใช่การบีบบังคับให้เธอต้องกินอะไร จะไปที่ไหนก็ดูเหมือนจะรับได้ทั้งหมด
ร่างกายที่เกร็งแน่นของเธอผ่อนคลายลงได้บ้าง