กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเซียนเซิงมองเขาเหมือนมองคนโง่เขลาพลางแค่นหัวเราะออกมาหนึ่งครั้ง
“โจวเส้าหลง นั่นเป็นงานเลี้ยงทางธุรกิจที่สำคัญมาก ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของนาย”
“พานายไปด้วยงั้นรึ? ฉันกลัวว่าลูกค้าของฉันจะเข้าใจผิดว่าฉันเชิญตัวตลกมาแสดงโชว์”
พูดจบเขาก็เดินออกไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้โจวเส้าหลงยืนอยู่กับที่เพียงลำพังด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
มื้ออาหารจบลงอย่างเป็นทางการแล้ว
โจวเส้าหลงยังไม่ตัดใจ เขาสะกดรอยตามจางเซียนเซิงไปตลอดทาง จากห้องส่วนตัวไปยังโถงทางเดิน จากลิฟต์ไปจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน
พนักงานบริการจอดรถได้นำรถเบนท์ลีย์สีดำของจางเซียนเซิงมาจอดรอไว้แล้ว และยืนคอยอยู่อย่างนอบน้อมที่ด้านข้าง
เลขาเปิดประตูรถเบาะหลังให้กับจางเซียนเซิง