เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจ็บ ปวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบขาดใจ เปลือกตาของเวินจัวฮวาขยับไหวอย่างยากลำบากอยู่สองครา ขนตาสั่นระริกตาม
นางมิใช่ว่าตายไปแล้วหรือ?
กลายเป็นผีแล้วยังรู้สึกเจ็บปวดได้อีกหรือ? หรือว่าหมอหลวงได้ฉุดรั้งนางกลับมาจากขอบเหวแห่งความตายอีกครั้งกันแน่?
ความเจ็บปวดส่งผลให้สมองของเวินจัวฮวาคล้ายถูกยัดเยียดด้วยก้อนแป้งเปียก นางเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดลืมตาขึ้นหวังจะมองดูว่าเกิดอะไรกันขึ้นกันแน่ ทว่าสิ่งที่สะท้อนเข้าสู่สายตากลับเป็นเพดานสีขาวโพลนจนแสบตา ทั้งยังมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกในอากาศ
ที่นี่คือโรงพยาบาลหรือ??
“คุณฟื้นแล้ว!”
ขณะที่เวินจัวฮวากำลังตกตะลึง เสียงเปี่ยมด้วยความยินดีสายหนึ่งพลันดังขึ้นข้างหู จากนั้นนางพยาบาลจึงปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของนาง
นางมาอยู่ในโรงพยาบาลได้อย่างไรกัน??
“ข้า…” ด้วยความกังขาเต็มอก นางจึงอ้าปากขึ้น น้ำเสียงที่ลอดผ่านเครื่องช่วยหายใจนั้นแผ่วเบาและแหบแห้ง