กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทีละน้อย ๆ เซียวหวนหยวนจำต้องยอมรับ ยอมรับว่าเหมี่ยวเหมี่ยวของเขาไม่อาจได้ยินเสียงเพรียกหาของเขาอีกต่อไป ยอมรับว่านางจากไปแล้ว
“คนหลอกลวง” เขาเริ่มกลั้นน้ำตา ดูประหนึ่งฟื้นคืนความสงบเยือกเย็น น้ำเสียงกลับคืนสู่อ่อนโยน ทว่าในดวงตาหงส์ที่แปรเปลี่ยนเป็นฟ้าบุพกาลตามกาลเวลาที่ล่วงเลย กลับเผยให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวชวนให้สั่นสะท้าน “แต่ก่อนเจ้าก็ชมชอบหลอกลวงข้า คำลวงเหล่านั้นข้าไม่ใส่ใจ ไม่ถือสาหาความกับเจ้า มีเพียงร่วมตายวันเดือนปีเดียวกันเท่านั้นที่ไม่ได้ เหมี่ยวเหมี่ยว ครานี้คำสัญญาที่เจ้าผิดต่อข้า ข้าจะชดเชยให้เจ้าเอง”
สิ้นสุรเสียง เซียวหวนหยวนพิศมองทุก ๆ ชุ่นบนใบหน้าของเวินจัวฮวาอย่างละเอียดลออ สุดท้ายจึงประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอันซีดขาวของนาง
ราชสำนักเดิม