ตอนที่ 267 เจ็ดเดือนรอดแปดเดือนไม่รอด

“เพคะ” เวินจัวฮวาฟังความนัยของบุรุษออก จึงตอบรับในทันที “วันพรุ่งหม่อมฉันจะไม่เพ่นพ่านไปที่ใดอย่างเด็ดขาด จะรอรับพระราชทานรางวัลจากฝ่าบาทเพคะ”

นางมิได้มีใจคิดอยากจะไปถวายพระพรฮองเฮาแต่แรกอยู่แล้ว

ที่ไปในวันนี้ก็เพียงแค่อยากสวมไข่มุกบูรพาไปอวดโฉมต่อหน้าฮองเฮา ให้ทรงตื่นตระหนกตกใจเล่นเสียหน่อย ในเมื่อฮองเฮาทอดพระเนตรสิ่งที่ควรเห็นไปหมดแล้ว นางยังจะต้องไปถวายพระพรที่ตำหนักคุนเหออันใดอีกเล่า

เซียวหวนหยวนผงกพระพักตร์เล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนผิวพรรณเนียนนุ่มละเอียดอ่อนของหญิงสาว “มอบทองคำให้เจ้าอีก 100 ตำลึง พอหรือไม่”

“พอก็พออยู่เพคะ” เวินจัวฮวากลอกตาไปมา คิ้วตาอันงดงามเป็นประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกล