ตอนที่ 180 ตั้งชื่อ

แสงตะวันในยามเฉินยังมิได้แผดเผาแสบตาเพียงนั้น สายลมที่พัดผ่านมาเป็นระลอกพัดพากลิ่นอายของผืนดินยามเช้าติดมาด้วย

“คนมา”

เสียงเรียกคนของบุรุษดังแว่วออกมาจากภายในโถงตำหนักฟ้าดิน

เฉินเฉวียนอันที่ยืนเวรยามอยู่ด้านนอกประตูนิกายโถงเมื่อได้ยินเข้า ก็มิดล้าชักช้าแม้แต่เค่อเดียว รีบก้าวเข้าสู่โถงชั้นใน เขาลดสายตาต่ำลงพลางหยุดฝีเท้าลงตรงบันไดหลวง “บ่าวอยู่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวหวนหยวนมิแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้น เอ่ยสั่งการว่า

“ชาหมดแล้ว ยกชาเข้ามาเพิ่มอีก”

เฉินเฉวียนอันได้ยินเช่นนั้นก็กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความตื่นตะลึง

ชากาเช่นนั้นเขาเป็นผู้เติมด้วยมือตนเองเมื่อเช้านี้มิใช่หรือ นั่นเต็มเปี่ยมอยู่ทั้งกาเชียวนะ ไยจึงหมดสิ้นเร็วนักเล่า

นี่ยังมิทันจะพ้นช่วงเช้าไปด้วยซ้ำ!