ตอนที่ 173 คำเรียกขาน

เซียวหวนหยวนรู้จักร่างกายของสตรีดีประหนึ่งฝ่ามือตนเอง เขารู้ว่าบริเวณเอวของนางมีจุดหนึ่งที่อ่อนไหวเป็นพิเศษ ทุกคราที่เขาแตะต้องตรงนั้น มักทำให้นางสั่นสะท้านไม่หยุดหย่อนเสมอ

ดังนี้เมื่อแน่ใจว่าล้อมจับสตรีจนไร้หนทางหลบหนี ข้อนิ้วของเขาก็งอลง เกาลงบนเนื้อนุ่มส่วนนั้นอย่างแม่นยำ

ชั่วครู่ถัดมา เสียงหัวเราะที่แตกพร่าไร้ท่วงทำนองของสตรีก็ดังก้องไปทั่วรอบถังไม้ “ฮ่า ๆ ๆ ๆ... ข้า... ไม่ได้หลอก... ฮ่า ๆ... ท่าน...”

“ฝ่าบาท... ข้า... ฮ่า ๆ ๆ... ผิดไปแล้ว...”

เวินจัวฮวาหัวเราะจนหยาดน้ำตาผุดรื้นออกมา

ความคันยุบยิบจับใจที่เอวบีบคั้นให้นางอยากให้บุรุษหยุดมือโดยเร็ว กระทั่ง “หม่อมฉัน” ก็ยังเปลี่ยนเป็น “ข้า”

เซียวหวนหยวนสังเกตเห็นคำแทนตัวของนางเช่นกัน จู่ ๆ เขากลับรู้สึกว่าคำว่า “ข้า” ของนางฟังรื่นหูกว่าคำว่าหม่อมฉันไม่น้อย