ตอนที่ 172 ฟ้ามีตา แต่นางตาบอด

ครั้นบุรุษเอ่ยจบ เวินจัวฮวาก็จุมพิตปลายคางของเขาเบา ๆ มองดูเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความปวดใจ

เซียวหวนหยวนกลับมิได้รู้สึกว่าอดีตของตนมีอะไรกันน่าเวทนา

เทียบกับวันคืนเหล่านั้นยามอยู่กลางสมรภูมิ วันเวลาในวังหลวงนับว่าสุขสบายยิ่งนัก มิต้องตากลมทนหนาวนอนกลางดินกินกลางทรายอีกต่อไป

ทว่าท่าทางปวดใจที่ทอประกายในแววตาของหญิงสาวช่างยั่วยวนใจยิ่งนัก พลันหวนนึกขึ้นได้ว่าความปวดใจนี้มีให้แก่ตน เซียวหวนหยวนก็ยิ่งทนทานมิไหว ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย อดมิได้ที่จะเอ่ยเตือนนาง:

“เหมี่ยวเหมี่ยว อย่ามองเราเช่นนี้”

เวินจัวฮวาแสร้งทำเป็นมองมิออกถึงความมืดมิดที่ไหวระริกในดวงตาของบุรุษ ถึงกับเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา: “เพราะเหตุใดหรือเพคะ”