ตอนที่ 170 เกรงว่าจะมิใช่แค่โปรดปรานธรรมดาเสียแล้ว

พระสนมจิ้งได้ยินดังนั้นก็มิได้มีความไม่พอใจหรือโศกเศร้าแม้เพียงเสี้ยว นางลุกขึ้นย่อกายคารวะบุรุษผู้นั้นอย่างนอบน้อม

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณาคิดเผื่อหม่อมฉันและจิ้งอันเพคะ”

มิทันรอให้บุรุษตรัสสิ่งใด พระสนมจิ้งก็เอ่ยถามขึ้นอีกประโยค “ฝ่าบาทจะเสด็จกลับประเดี๋ยวนี้เลยหรือเพคะ หรือว่าจะประทับอยู่อีกสักครู่”

“เราจะไปเดี๋ยวนี้” เซียวหวนหยวนลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชายตามองพระสนมจิ้งแวบหนึ่ง “เจ้าพักผ่อนเถิด มิต้องออกไปส่ง”

พระสนมจิ้งพยักหน้า ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาทอดมองแผ่นหลังของบุรุษที่ก้าวข้ามฉากกั้นและลับหายไปจากโถงชั้นใน

เพียงมินาน ซงกั่วก็เดินกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าเปี่ยมด้วยความร้อนใจและงุนงงสงสัย “เหนียงเหนียง!”

พระสนมจิ้งเงยหน้าขึ้น “มีอันใดรึ”

“เหตุใดฝ่าบาทถึงเสด็จกลับแล้วเล่าเจ้าคะ”