ตอนที่ 167 หม่อมฉันรอท่าน

การเอ่ยสองคำนี้ล้วนผลาญเรี่ยวแรงทั้งหมดของพระสนมชู แผ่นอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงไม่หยุด

อวิ๋นสี่เห็นเช่นนั้นก็ปาดน้ำตา วิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ขอบตั่งนุ่มทันที ประคองไหล่ของพระสนมชูพลางสะอื้นไห้กล่าวว่า

“ข้ารับ Retain ข้ารับใช้อยู่นี่ ข้ารับใช้อยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ! เหนียงเหนียงอย่าได้ทรงออกแรงอีกเลย ท่านเก็บเรี่ยวแรงไว้บ้างดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เหนียงเหนียง ถือเสียว่าข้ารับใช้อ้อนวอนท่านเถิดเจ้าค่ะ!”

พระสนมชูฟังเสียงร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าเวทนาของสาวใช้ จึงยกเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าว “นังหนูโง่ ร้อง… ร้องอะไรกัน… เรื่องมาถึงขั้นนี้เจ้าก็ย่อมรู้แล้ว… เปิ่น… เปิ่นกงใกล้จะสิ้นอายุขัยแล้ว หลังจากเปิ่นกงจากไป เจ้า… เจ้าก็จงออกจากวังไปเถิด… เปิ่นกงจะช่วยทูลขอพระเมตตาจากฝ่าบาทให้แก่เจ้า…”