ตอนที่ 162 ความพอดี

เวินจัวฮวาแลมองใบหน้าที่ยิ้มไม่ถึงดวงตาของชายหนุ่ม เปลือกตาพลันกระตุก นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าค่ำคืนนี้คงเป็น “ศึกหนัก” อีกครา

หากนับคืนนี้รวมไปด้วย เซียวหวนหยวนก็มาค้างแรมที่ตำหนักหนิงจิ่งติดต่อกันถึงสี่คืนแล้ว ตามหลักคนที่เหน็ดเหนื่อยที่สุดควรต้องเป็นเขา ทว่าเขากลับยังมีท่าทีกระปรี้กระเปร่าดั่งมังกรพยัคฆ์ ปลอดโปร่งแจ่มใสถึงเพียงนี้

กลับเป็นร่างกายนางเสียอีกที่ชักจะรับไม่ไหวเอาจริง ๆ

นางหวาดกลัวเรี่ยวแรงอันล้นเหลือของชายหนุ่มจริง ๆ ในใจเวินจัวฮวาพลันบังเกิดความเสียใจขึ้นมาครามครัน นางเอ่ยอึกอักขึ้นว่า “ฝ่าบาท”

เซียวหวนหยวนปรายตามองนาง “ว่ามา”

“หม่อมฉันขอถอนคำพูดเมื่อครู่นี้ได้หรือไม่เพคะ”

ได้ยินเช่นนั้น เขาก็แค่นหัวเราะเย็นชา ปลายนิ้วลูบไล้ผิวเนียนละเอียดของหญิงสาวอย่างแช่มช้า ก่อนจะทิ้งท้ายไว้คำหนึ่ง “ช้าไปแล้ว”