ตอนที่ 161 ท่าที

เมื่อเห็นบุรุษทั้งสองประลองเสร็จแล้วยังคงยืนอยู่ที่เดิม แววตาของเวินจัวฮวาไหวระริกเล็กน้อย ไม่ได้เข้าไปข้องแวะกับพวกเขา

เนิ่นนานผ่านไปอีกพักใหญ่ พวกเขาถึงค่อยเดินตามกันมา

เวินจัวฮวาลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงดิ่งไปยังบุรุษผู้นำหน้า ครั้นเข้าสู่อ้อมอกของเขา นางก็เขย่งปลายเท้าหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายที่เตรียมไว้ขึ้นมาซับหยาดเหงื่อที่หลงเหลือตรงจอนผมให้เขา

“ฝ่าบาทเหงื่อออกเต็มพระวรกาย ประเดี๋ยวพอกลับไปแล้วหากท่านไม่สรงน้ำผลัดฉลองพระองค์ให้ทันท่วงที ก็ไม่อนุญาตให้อยู่ในตำหนักหนิงจิ่งนานเพคะ”

ริมฝีปากสีชาดของสตรีสาวขยับเปิดปิด น้ำเสียงแม้อ่อนหวานน่าฟัง ทว่าเจตนาเกลียดชังในถ้อยคำของนางมิได้น้อยลงเลยสักนิด