ตอนที่ 153 ออกไป

มีคำพูดนี้ของบุรุษ ในที่สุดนางก็มิได้ลงมือ ทว่าย่นจมูกพลางส่งเสียงเรียกอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ฝ่าบาท~”

“หืม” เซียวหวนหยวนเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรสตรี ริมฝีปากบางยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“หม่อมฉันคันมือจริง ๆ นะเพคะ คันแทบตายอยู่แล้ว” เวินจัวฮวาเอ่ยพลางลุกขึ้นเดินตรงมาหาบุรุษ “พระองค์ให้หม่อมฉันเกาสักนิดเถิดเพคะ ดีหรือไม่เล่า”

เหล็กกล้าร้อยหลอมยังพ่ายแก่อ่อนช้อย เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีออดอ้อนอ่อนหวานของเหม่ยเหริน แม้จะเป็นจักรพรรดิผู้มีพระทัยเย็นชายังมิอาจต้านทานได้ไหว

เซียวหวนหยวนทรงถอนหายพระทัยแผ่วเบาจนแทบมิได้ยิน รอจนสตรีเดินมาถึงเบื้องหน้า พระองค์จึงทรงกุมมือขวาของนางขึ้นมา เลิกเปลือกพระเนตรขึ้นเล็กน้อย “เกาเถิด เราจะคอยดูเจ้า”

ทว่าทรงเปลี่ยนสุรเสียงตรัสเสริมขึ้นว่า

“ระวังตัวเองให้ดีด้วยเล่า”