ตอนที่ 122 ที่แท้เป็นตำรา

อันที่จริงเฉินเฉวียนอันคาดเดาได้ไม่ถูกต้องทั้งหมด ทว่าก็ใกล้เคียงแปดเก้าส่วน แม้เซียวหวนหยวนจะมิได้คิดการใหญ่โตถึงขั้นจะลงมือทำอะไรกันกับฟางกุ้ยเหรินอย่างที่เขาคิด แต่บุรุษผู้นี้ก็นึกเสียใจภายหลังจริง ๆ

ทว่าสุดท้ายแล้วในฐานะจักรพรรดิจำต้องมีสติและเหตุผล เซียวหวนหยวนออกแรงหมุนแหวนนิ้วหยกคราหนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำ:

“เตรียมขบวนเสด็จไปตำหนักหนิงจิ่ง”

เรื่องของฟางกุ้ยเหรินกลายเป็นข้าวสารพัดสุกไปเสียแล้ว ยามนี้สิ่งที่เขาสามารถมอบให้หญิงสาวได้มีเพียงการชดเชยและความโปรดปรานลำเอียงอย่างสุดขีดเท่าที่จะทำได้

เฉินเฉวียนอันคอยสังเกตอารมณ์ขององค์เหนือหัวอยู่ตลอดเวลา ยามที่สังเกตเห็นคิ้วและดวงตาของพระองค์ผ่อนคลายลงในชั่วขณะนั้น เขาก็แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก