ตอนที่ 117 ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

ทว่าการกระทำของเขากลับมิได้หยุดลงเพราะคำพูดนั้น จิตสำนึกของเวินจัวฮวาที่เคลิบเคลิ้มหลงใหลเลือนรางเจียนตายพลันตื่นรู้ขึ้นมาในทันใด

“หม่อม…หม่อมฉัน…จะไม่ปรารถนา…ได้อย่างไรเพคะ”

ยามเอ่ยปาก น้ำเสียงอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงพลันถูกกระแทกกระทั้นจนแตกพร่าเป็นเสี่ยง ๆ ทว่านางยังคงยืนกรานที่จะกล่าวให้จบ

“มิ…ปิดบังฝ่าบาท…”

สิ่งที่เซียวหวนหยวนรอก็คือคำปฏิเสธของนาง

เขาไม่เชื่อว่าสตรีที่จมดิ่งอยู่ในเพลิงตัณหาจะยังแบ่งพลังจิตสำนึกมาโกหกได้

มีคำปฏิเสธนี้ ความหม่นหมองที่ปกคลุมในใจพลันมลายหายไปกว่าครึ่ง ส่วนสาเหตุนั้นเวลานี้เขาไม่มีแก่ใจจะรับฟัง ศรขึ้นสายแล้ว ค่ำคืนยังไม่ดึกดื่น เวลาที่จะให้พวกตนได้เสวนากันยังคงอยู่เบื้องหน้า

ดังนั้น เซียวหวนหยวนจึงโน้มกายลงขบกัดที่ข้างใบหูของสตรี น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์แฝงไว้ด้วยความแหบพร่าแห่งราคะ

“มิต้องกล่าวแล้ว เพลานี้เราไม่อนุญาตให้เจ้าเสียสมาธิ”