บทที่_152_เราจะไม่มีวันมีความสุขอีกต่อไป

บทที่ 152: เราจะไม่มีวันมีความสุขอีกต่อไป

ในเวลานั้น ภายหลังจากเหตุการณ์ระเบิดความรุนแรงต่อเนื่องตลอดทั้งวัน มหานครหลวงแห่งอาซิกก็ก้าวเข้าสู่ช่วงพลบค่ำอันเงียบสงบ

ดวงอาทิตย์สีแดงฉานค่อยๆ เคลื่อนคล้อยลับขอบฟ้าลงสู่ผืนน้ำ ทอดประกายแสงย้อมผืนท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดงฉานเจิดจ้า

แม้กระทั่งมหานครทองคำอันวิจิตรงดงาม ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวและชวนขนลุก

บรรดานักล่าอาณานิคม โจรทะเล และนาวิกโยธินผู้ยังคงก่อเหตุความวุ่นวายปล้นสะดมอยู่ภายในเมือง ต่างไร้ซึ่งความตระหนักรู้ต่อความผิดปกติดังกล่าว

แม้ว่าบางคนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ ทว่าพวกเขากลับมิได้ใส่ใจไยดีแต่อย่างใด

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ข้าเคยผ่านการป่วยเป็นไข้ทรพิษมาแล้ว ไม่มีสิ่งใดในมหานครแห่งนี้ที่จะสามารถขัดขวางข้าจากการกอบโกยความมั่งคั่งได้หรอก!"

"ข้าเองก็เคยผ่านมันมาแล้วเช่นกัน!"

"แม้ว่าข้าจะไม่เคยยากจนข้นแค้นปานนั้น ทว่าข้ากลับมีความหวาดกลัวความยากจน ยิ่งกว่าความหวาดกลัวต่อความตายเสียอีก!"

ต่อให้ข้าต้องจบชีวิตลงท่ามกลางกองสมบัติทองคำเหล่านี้ในวันนี้ ชีวิตของข้าก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว