บทที่_126_มังกรสำแดงฤทธานุภาพ_เงินทองไม่เคยหลับใหล

บทที่ 126 มังกรสำแดงฤทธานุภาพ เงินทองไม่เคยหลับใหล

แม้จะเป็นช่วงปลายเดือนธันวาคมแล้วก็ตาม ทว่า ณ บริเวณผืนป่าดิบชื้นอันอุดมสมบูรณ์และเขียวขจีลึกเข้าไปแห่งนี้ อากาศก็ยังคงอบอวลด้วยไออุ่น

ริมลำธารใสสะอาด ไบรอนม้วนแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก ก่อนจะตักดินชั้นดีกองสุดท้ายลงไปกลบฝังรากต้นกล้าเครื่องเทศต้นเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าอย่างบรรจง

จากนั้นเขาจึงหยิบถ้วยนักรบออกมา พร้อมกับท่องมนต์จารึกแห่งการพิพากษาว่า "น้ำพุใสไหลดุจสายน้ำ" สายธารใสสะอาดบริสุทธิ์ก็พรั่งพรูไหลรินออกมาอย่างต่อเนื่อง ชโลมหล่อเลี้ยงต้นอ่อนให้ชุ่มฉ่ำทั่วทุกอณูอย่างทั่วถึง

ส่วนมูลสัตว์สำหรับทำปุ๋ยอินทรีย์ยังคงอยู่ในกระบวนการหมักบ่ม ซึ่งคงต้องกล่าวถึงในลำดับต่อไป

แคทเธอรีนในชุดกางเกงขายาวทะมัดทะแมงและรองเท้าบูท ปักพลือก้มๆ เงยๆ เก็บพลั่วขุดดินเกือบสิบคันที่รังสรรค์ขึ้นจากแร่ไมทริล ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแผ่หลาบนพื้นหญ้าอย่างหมดสภาพ โดยไม่หลงเหลือมาดผู้ดีหรือห่วงภาพลักษณ์อันใดอีกต่อไป

เม็ดเหงื่อกาฬไหลท่วมกายจนชุ่มโชก ซึมผ่านเนื้อผ้าด้านหลังจนเปียกชุ่มทำให้เสื้อผ้าแนบไปกับแผ่นหลังขาวเนียน

"ในที่สุด... เราก็ปลูกต้นเครื่องเทศครบห้าร้อยต้นกับต้นสักอีกสองพันต้นเสร็จเสียที!"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมคนที่ถูกลิขิตให้ต้องมา "ทำไร่ไถนา" ถึงเป็นฉัน ส่วนพี่สาวผู้สูงศักย์กลับต้องมานั่งขุดหลุมฝังดินอยู่แบบนี้เล่า?