บทที่_107_การต่อสู้ตัวต่อตัวกับอสูรกายแห่งท้องทะเล_ผู้เลื่องชื่อไปทั่ว

บทที่ 107 การต่อสู้ตัวต่อตัวกับอสูรกายแห่งท้องทะเล ผู้เลื่องชื่อไปทั่วกองเรือ

"อ๊าก——!"

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนอันดังกึกก้อง หนวดขนาดมหึมาที่มีความยาวไม่ต่ำกว่าห้าหรือหกเมตร ก็ร่วงหล่นกระแทกลงสู่พื้นดาดฟ้าเรือโกลเด้นฮินด์เสียงดังสนั่น

มันยังคงดิ้นรนสะบัดเร่าด้วยความเจ็บปวดทรมาน และเนื้อหนังชิ้นนั้นยังคงความสดใหม่น่ากินเสียยิ่งกว่าอะไร! หากนำเอาไปแล่เป็นซาชิมิสดๆ คงจะมีความอร่อยกรุบกรอบจนลิ้นแทบระเบิดเป็นแน่แท้!

และที่น่ายินดียิ่งไปกว่านั้นคือ บริเวณพื้นที่ตรงนี้ยังมิได้ถูกปนเปื้อนด้วยสารพิษจาก [ยามูลมังกร] เลยแม้แต่น้อย

สามารถนำมารับประทานแบบดิบๆ ได้ทันที!

"พวกเราเร่งมือเร็วเข้า... รีบไปแย่งชิงมื้อเย็นพิเศษของท่านกัปตันมาซะ!"

ต้นหนเรือกัตส์ และพลตรีเอทฟิงเกอร์ส พร้อมด้วยกองกำลังนาวิกโยธิน พากันกรูเข้าไปจัดการจัดการหนวดมหึมาเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากพวกเขาล่วงรู้นิสัยใจคอของกัปตันหนุ่มเป็นอย่างดี ว่าชื่นชอบการบริโภคหนวดปลาหมึกสดๆ เป็นชีวิตจิตใจ

ทว่า ไบรอนกลับมิได้ใส่ใจสนใจกับความวุ่นวายรอบกาย

ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจและพลังงานที่ระเบิดขึ้นจากการฟาดฟันดาบเมื่อครู่ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า... บางที ตนเองอาจจะเพิ่งก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่ระดับขั้นการใช้ดาบที่สูงขึ้นอีกขั้นหนึ่ง ผ่านทางการผสานวิชาดาบพายุเข้าด้วยกันแล้วกระมัง?