กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 169 ตกปลาจากกุยซวี บุปผาบานสิบระดับ
“เจ้าหนุ่ม เหตุใดไม่ออกเดินทางเล่า”
ขณะที่หวังเฉินกำลังเหม่อลอย นักพรตชราผู้ดูไม่ค่อยเรียบร้อยก็เดินเอื่อย ๆ มาหยุดข้างกาย
“ท่านผู้อาวุโส อาตมาเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก”
หวังเฉินประสานมือคารวะ แล้วพบว่าตนมองระดับความลึกในมรรคของนักพรตชราไม่ออก
“สิ่งมัวหมองที่สุดทั่วหล้าล้วนไหลสู่กุยซวี กุยซวีคือสถานที่แห่งความดับสูญ”
“กล่าวได้ว่ากุยซวีเป็นดินแดนที่หมื่นมรรคสิ้นสุดลง”
นักพรตชราลูบเคราขาว ดวงตาขุ่นมัวหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองทะเลประหลาดที่อยู่ไกลออกไป แล้วกล่าวอย่างมีนัย
เวลานั้น เขาหยิบของชิ้นเล็ก ๆ จากแขนเสื้อ ยื่นให้หวังเฉิน
หวังเฉินเพ่งมองให้ละเอียด ที่แท้เป็นก้อนหินเม็ดเล็กซึ่งดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ