ตอนที่ 137 วาสนาดอกท้อของเจ้าอาจไม่ค่อยดี

ตอนที่ 137 วาสนาดอกท้อของเจ้าอาจไม่ค่อยดี

“นี่คือฝูลู่ที่ข้าหลอมขึ้นเอง รับไว้เถิด”

หลีฝู่เจินเหรินมองหวังเฉินซึ่งคำนับขอบคุณไม่หยุด แล้วเอ่ยอย่างแช่มช้า

“ต่อไปเมื่อออกท่องยุทธภพ อย่าได้วางท่าหยิ่งผยองและทำตัวไร้ความเกรงกลัวเกินไป”

“คำสั่งสอนของผู้อาวุโสสูงสุด ผู้น้อยจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ!”

หวังเฉินคำนับขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า สมบัติที่หลีฝู่เจินเหรินหลอมขึ้นตามใจชิ้นหนึ่ง

ในฝู่โจวหรือกระทั่งทั่วดินแดนเต้าชางอู๋ ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาซื้อไม่ได้

หลีฝู่เจินเหรินไม่ได้กล่าวอะไรอีก เพียงหันหลังกลับไปหยอกล้อปลาคาร์ปในสระต่อ

“ผู้อาวุโสสูงสุดคิดจะกลับไปเยือนสถานที่เก่าหรือไม่?”

“ไม่มีเวลา ข้าคร้านจะลุก”