กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 136 แพ้กระทั่งปลาเพียงตัวเดียว
“คารวะศิษย์พี่หวัง ไม่พบกันเสียนาน ศิษย์พี่สบายดีหรือ”
“ช่างบังเอิญจริง ศิษย์พี่ เราถึงกับได้พบกันที่นี่ มิสู้หาที่นั่งพูดคุยกันให้เต็มที่ดีหรือไม่”
“ศิษย์พี่ ท่านจำข้าไม่ได้แล้วหรือ เมื่อ 200 ปีก่อน ตอนท่านเพิ่งมารายงานตัวเข้าเรียนที่วิทยาลัยเต้า ท่านยังเคยมาถามทางข้าอยู่เลย”
“ศิษย์พี่หวัง ตอนนั้นข้าก็มาเข้าเรียนที่วิทยาลัยเต้าพร้อมท่าน พวกเราจะลืมกันได้อย่างไร”
“ศิษย์พี่ ศิษย์น้องหญิงเลื่อมใสท่านมานานแล้ว ไม่ทราบว่าท่านจะให้เกียรติไปสนทนากันที่เหลียนซานหยวนหรือไม่”
บนถนนใหญ่ที่ร่มครึ้มด้วยเงาไม้ แสงตะวันสาดลอดลงมาเป็นหย่อม ๆ หวังเฉินปฏิเสธคำเชื้อเชิญอันจริงใจของศิษย์ร่วมสำนักคนหนึ่งอย่างสุภาพ
ก่อนจะเดินหน้าต่อไปยังส่วนลึกของวิทยาลัยเต้า
เมื่อนึกถึงบรรดาศิษย์ร่วมสำนักที่คอยประจบเอาใจตลอดทาง หวังเฉินก็อดทอดถอนใจต่อความเปลี่ยนแปลงของน้ำใจผู้คนและความผันผวนของโลกไม่ได้
ศิษย์ร่วมสำนักเหล่านั้นต่างกระตือรือร้นและจริงใจยิ่งนัก แต่หลายคนก็เคยรายงานตัวเข้าเรียนพร้อมกับเขาในคราวนั้น