ตอนที่ 129 ไม่อาจต้านทานสายตาของข้าได้

ตอนที่ 129 ไม่อาจต้านทานสายตาของข้าได้

ในมี่จิ้งกาลเวลาของถ้ำสวรรค์เมฆขาว บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกลอยล่อง มีต้นไม้โบราณสูงราวสามถึงสี่จั้งตั้งตระหง่าน

ต้นไม้แข็งแกร่งดุจภูผา ลำต้นบิดคด เปลือกไม้แก่แตกระแหง

ลำต้นหลักแตกออกเป็นสองกิ่ง แล้วแตกแขนงต่อเป็นกิ่งเล็กนับไม่ถ้วน ราวกับงูเงิน สอดคล้องกับหลักมหามรรคที่ว่า

“มรรคกำเนิดหนึ่ง หนึ่งกำเนิดสอง สองกำเนิดสาม สามกำเนิดสรรพสิ่ง”

ใบไม้เขียวชอุ่มราวหยกต้องหยดน้ำ บ้างคล้ายระฆังเซียน บ้างคล้ายกระถางโบราณ บ้างคล้ายกระบี่เซียน

ลายมรรคส่องประกาย แต่ละใบมีรูปร่างแตกต่างกัน แผ่เจตจำนงแห่งมรรคโบราณและบริสุทธิ์

ใต้ต้นไม้โบราณ นักพรตหนุ่มในชุดขาวกำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญ เขาสงบจิตปิดตา และมีกลิ่นอายเลื่อนลอยดุจเซียน

แสงอรุณลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งใบ ตกกระทบร่างของเขาเป็นแสงมรรคด่างพร้อย

สายลมพัดผ่าน กิ่งใบไหวเอน เสียงมหามรรคไร้สิ้นสุดคล้ายดังขึ้นเป็นครั้งคราว ก้องอยู่ข้างหูราวกำลังอธิบายหลักมรรค