ตอนที่ 126 แค่เก็บนิ้วทองมาได้เท่านั้นหรือ?

ตอนที่ 126 แค่เก็บนิ้วทองมาได้เท่านั้นหรือ?

ท่ามกลางขุนเขาสลับซับซ้อนซึ่งปกคลุมด้วยเมฆหมอก ภายในแนวเขามีแสงเทพไร้สิ้นสุด ดอกเซียนส่งกลิ่นหอมอบอวล

บนยอดเขาแห่งหนึ่ง มีศาลาเย็นซึ่งปกคลุมด้วยหมอกแต้มแสงอรุณหลากสี แผ่จังหวะแห่งมรรคออกมา

หวังเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง ร่างกายสงบนิ่งไร้อารมณ์ เบื้องหน้าบนโต๊ะวางม้วนไม้ไผ่เก่าแก่เล่มหนึ่ง

บนม้วนไม้ไผ่สลักอักขระมรรคาเซียนแต่ละตัวเปล่งประกายเจิดจ้า จังหวะแห่งมรรคยืดยาว ลึกล้ำเกินหยั่ง

จิตเทวะของหวังเฉินกวาดผ่านอักขระ แล้วพบว่าอักขระแต่ละตัวแฝงภาพนานาชนิดอยู่ เขาเห็นเซียนหญิงผู้ทรงเสน่ห์และงดงามไร้ที่เปรียบหลายคน

ฉายาอย่างงามล่มมัจฉา จันทร์หลบเมฆา ดอกไม้ต้องอาย เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียนหญิงเหล่านี้ก็เป็นเพียงแสงหิ่งห้อย

บุคลิกของเซียนหญิงแต่ละคนแตกต่างกัน บ้างบริสุทธิ์ดุจบัวเขียวในสายน้ำ บ้างอ่อนโยนดุจหญิงสาวผู้เรียบร้อย บ้างเยือกเย็นบริสุทธิ์ดุจบัวน้ำแข็งบนยอดเขาหิมะ

บ้างงามสะคราญ มีเสน่ห์หลากหลายดุจสตรีผู้ใหญ่เต็มวัย บ้างซุกซนเฉลียวฉลาดประหนึ่งเซียนหญิงน้อยที่ก้าวออกมาจากภาพวาด…

“นี่คือ…ซื่อชิง”