กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เป็นอันใดไปรึ?” เอวและแผ่นหลังใต้ฝ่ามือพลันแข็งเกร็งตึงเครียดขึ้นมา เขาจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ลิ่งอี๋เคี่ยวเข็ญตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจคิดว่าจักสำเร็จหรือไม่ก็มีเพียงครานี้ กัดฟันตัดใจแน่วแน่ ยกมือขึ้นคล้องลำคอหนาใหญ่ของบุรุษ ปลายนิ้วที่เย็นเยียบแตะสัมผัสท้ายทอยอันอบอุ่นของเขาแผ่วเบา ช้อนตาขึ้นสบสายตาเชิงไต่ถามของบุรุษ นางจึงตัดใจอีกครา เผยอปากเอ่ยว่า “พี่ชาย... ที่ดี...”
ความเย็นเยียบเพียงเล็กน้อยตรงท้ายทอยนั้น กลับกลายเป็นสิ่งสะกิดเตือนมิให้เขาขาดสติ จ้าวโยวถงหรี่ตากัดฟันแน่น สันกรามพลันเกร็งกระตุก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและอันตรายยิ่ง “เจ้าว่ากระไรนะ?”