ตอนที่ 232 เป็นไฉ่หนี่ว์

ยามเช้าตรู่ ในลานเรือนยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ชายหนุ่มโอบกอดม้วนผ้านวมกระโดดลงมาจากชายคาเหยียบพื้นอย่างมั่นคง ในอ้อมอกไม่มีแม้แต่เส้นเกศาโผล่พ้นออกมา เข้ามาในห้องจึงวางลงบนผ้าห่มนวมที่อบกำยานอุ่นไว้ล่วงหน้า ผ้านวมที่ห่อกายนางเปียกชื้นไอหมอกยามเช้าจึงถูกโยนออกไป จงลิ่งอี๋ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างสะลึมสะลือในผ้านวมอันแห้งสนิท พึมพำว่า “หนาว”

หนาวหรือ? เขายื่นมือสอดเข้าไป สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ปลายนิ้วแตะต้องพวงแก้มขาวอมชมพู นางหลับตาแนบชิดเข้าหาปลายนิ้วของเขา ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างเงียบงัน พลิกกายตะแคงนอนอยู่ด้านนอกโอบกอดนางผ่านผ้านวม “นอนเถิด เช่นนี้คงไม่หนาวแล้วกระมัง?”