ตอนที่ 207 ดุจเหมยคล้ายหิมะ

พระราชวังในเดือนหกผ่านพ้นไปท่ามกลางความกึ่งหลับกึ่งตื่นของจงลิ่งอี๋ ยามที่นางตื่น ตำหนักฝูหนิงก็ตื่นตามไปด้วย ยามที่นางหลับใหล รอบข้างก็พลอยจมดิ่งสู่ความหลับใหลเช่นกัน

ชีวิตของจ้าวโยวถงแปรเปลี่ยนเป็นเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืดมน ดื่มยาไปแล้วสามเทียบ หมอหลวงกล่าวว่ามีวี่แววจะดีขึ้น หลังปรับใบสั่งยาแล้วให้ดื่มต่อไปอีกระยะหนึ่ง เขาถามว่าต้องนานเพียงใด หมอหลวงทูลว่ามิอาจคาดเดาได้ โอสถเลิศล้ำเพียงใดก็ไร้หนทางรักษาปมในใจ บางทีคงต้องรอจนกว่านางจะมีใจฮึดสู้อีกครั้ง

ในยามที่นางหลับ เขาจะก้มหน้ามองนางอยู่นาน รำลึกถึงเรื่องราวในอดีตท่ามกลางความเงียบงัน เขาไม่เคยนึกเสียใจกับเรื่องที่เคยทำลงไป เพียงแต่ในความทรงจำทุกครา เสียงร่ำไห้และคำอ้อนวอนของนางกลับแจ่มชัดเป็นพิเศษ กลายสภาพเป็นหนามแหลมทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจ