ตอนที่ 205 ว่างเปล่าไร้ผู้คน

คนกำลังขุ่นเคือง โมโหจนแทบจะร่ำไห้ จ้าวโยวถงเหงื่อโทรมกาย เอ่ยปลอบเสียงเบา “เด็กดี อย่าเพิ่งขยับ ข้าขอดูหน่อยว่ามีเลือดออกหรือไม่” เขาวางนางให้นอนหงายลงบนตั่ง ผละตัวไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหยิบยาขี้ผึ้ง เดินเหวี่ยงกายอย่างไม่ยี่หระ จงลิ่งอี๋เอามือปิดตาแอบก่นด่าเขาอยู่ในใจ

ในโต๊ะเครื่องแป้งตระเตรียมกระปุกกระเบื้องเคลือบเล็กใหญ่สารพัดชนิด เขาหยิบขวดสำหรับรักษาแผลภายนอกออกมา ควักเนื้อยาขี้ผึ้งสีขาวขุ่นก้อนใหญ่ออกมา เลิกผ้าห่มที่แม่นางแอบดึงขึ้นมาคลุมออก แล้วป้ายลงบนรอยแดง พอได้ยินนางส่งเสียงซี๊ดแผ่วเบา ก็รีบถามทันที “เจ็บหรือ”

นางเป็นคนซื่อตรง ไม่ชอบโป้ปด จึงเอ่ยตอบเสียงอู้อี้ “เย็นนิดหน่อย”