ตอนที่ 202 ผ้าเช็ดหน้ารำลึกคนเก่า

นางพยักหน้า ทว่าฝีเท้ากลับเร่งรีบ นางกำนัลจึงเอ่ยว่า “ท่านช้าลงหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นแล้วจะได้ทรงวางพระทัย”

จวนจะถึงหน้าตำหนักฉงเจิ้ง จงลิ่งอี๋จึงค่อยชะลอฝีเท้าลง ความตื่นเต้นพลันจางหาย เหลือเพียงความสงสัยและลังเล บางทีอาจเป็นเพียงความว่างเปล่าอีกครา หากตนยังตื่นเต้นเช่นนี้ ประเดี๋ยวถามสิ่งใดไม่ออก ในใจก็ต้องเศร้าโศกอีก สู้สงบใจลงเสียดีกว่า คนผู้นั้นอยู่ในจวนเฝิงมานานหลายปีถึงเพียงนี้ บางทีอาจลืมเลือนไปเนิ่นนานแล้ว