เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เพียะ!”
ฎีกาฉบับหนึ่งลอยละลิ่วลงมาจากบัลลังก์มังกร กระแทกเข้าใส่ใบหน้าของขุนนางเสื้อคลุมเขียวที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างอย่างจัง พร้อมกับโทสะอันเกรี้ยวกราดของจักรพรรดิ “เจ้าถึงกับบังอาจถวายฎีกาข่มขู่เราเชียวรึ?!”
ขุนนางทั่วทั้งโถงต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นจนหมดสิ้น บนฎีกาที่คลี่ออกปรากฏตัวอักษรดำบนแผ่นกระดาษขาว ขุนนางที่อยู่ใกล้เคียงแอบชำเลืองมองไป เห็นด้านบนเขียนไว้ว่าขอให้ฮ่องเต้รีบขับไล่คนตระกูลจงออกไปโดยเร็ว สั่งให้นางออกบวช และไปให้ไกลจากจิงตู หากมิเป็นเช่นนั้น ฝ่าบาทก็จะทรงลุ่มหลงมัวเมาจนกลายเป็นวิสัย เกรงว่าสวรรค์จะไม่คลายโทสะ ภัยพิบัติจะเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน มิใช่ความผาสุกของบ้านเมืองเลย
ท้ายฎีกายังยกเรื่องลิขิตสวรรค์ขึ้นมา ถึงขั้นยกเอาองค์จักรพรรดิผู้สถาปนาราชวงศ์ออกมาอ้าง ขุนนางผู้นั้นตัวสั่นสะท้าน รีบดึงสายตากลับมา ไม่กล้ามองดูอีก นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ
“ปลดออกจากตำแหน่ง ปิดประตูสำนึกผิด!”