ตอนที่ 189 ย่อมปกป้องลูก

“ไม่อยากเพคะ”

ทว่าเขากลับสั่งความออกไปข้างนอกคำหนึ่ง ส่งคนไปซื้อขนมส้มแดงที่ร้านค้าด้านหน้า แล้วหันกลับมาเอ่ยกับนางว่า “ก่อนหน้านี้มีคราวหนึ่งเจ้าอยู่ที่อุทยานหลวง ข้าอยู่นอกวังพอดี จึงซื้อขนมส้มแดงร้านนั้นหมายจะให้เจ้ากิน แต่พอกลับถึงวังได้ยินว่าเจ้าล้มป่วย กินของสิ่งนี้ไม่ได้ ข้าจึงกินเสียเอง”

นางไม่รู้ว่าเขาหมายถึงคราวไหน ด้วยตนเองล้มป่วยบ่อยครั้งจนเกินไปนัก ทำได้เพียงพยักหน้า ปลายนิ้วหยาบกร้านของบุรุษเกลี่ยแก้มและลูบไล้ปลายจมูกของนางเบา ๆ “กำลังคิดสิ่งใดอยู่รึ”

“มิมีสิ่งใดเพคะ”

จ้าวโยวถงจับตาดูนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปล่อยม่านผ้าต่วนลง วางมือลงบนไหล่พลางรั้งนางเข้ามาในอ้อมอก นางเองก็พิงซบเขาอย่างว่าง่าย เขาลอบถอนหายใจโล่งอก พลางใคร่ครวญว่านางไม่สบอารมณ์ด้วยเรื่องใด เป็นเพราะจงหลงล้มป่วยหรือ