กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้เฒ่าทั้งสองต่างมีอายุล่วงเลยวัยโบราณเจ็ดสิบปีแล้ว ต้องส่งคนผมดำจากไปทั้งที่ตนผมขาว ยามนี้ยังต้องมาเป็นห่วงกังวลเรื่องของนางจากที่ไกลนับพันลี้
จงลิ่งอี๋อ่านจดหมายจบก็รู้สึกราวกับมีก้างปลาติดคอ ภายในอกคล้ายถูกยัดแน่นด้วยเศษหญ้าคา ก้อนขนเดินอยู่ข้างเท้านาง เกือบจะถูกนางที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเหยียบเข้า นางเบี่ยงหลบไปด้านข้าง พลางเอ่ยเสียงเบา “ไปวิ่งเล่นเองเถิด”
จากชิงโจวถึงเปี้ยนจิงหนทางยาวไกล คนชราทนรับความยากลำบากจากการเดินทางไม่ไหว แม้นางจะอยากพบพวกเขายิ่งนัก ทว่าผู้ที่ควรไปกราบเยี่ยมเยียนถึงเรือนย่อมต้องเป็นเด็กรุ่นหลัง มิใช่ให้คนชราต้องดั้นด้นรอนแรมจากบ้านเกิดที่ชิงโจวมาถึงเปี้ยนจิงเพราะเรื่องของนาง ช่างอกตัญญูโดยแท้