ตอนที่ 182 อยากไปชิงโจว

“ข้าจะไปดูฎีกาข้างหน้าเสียหน่อย” เขาลุกขึ้นแล้วเดินจากไป

ช่างเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวนัก นางลูบผิวตรงที่ถูกจูบเบา ๆ รู้สึกชาแปลบชวนอึดอัด ฝ่ามือลูบผ่านข้างแก้มที่ถูกบีบ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว

นั่งอ่านตำราอยู่ครู่หนึ่ง จิตใจก็เอาแต่เหม่อลอย ประจวบเหมาะกับมีนกนางแอ่นสองสามตัวบินผ่านนอกหน้าต่าง เสียงกระพือปีกพึ่บพั่บปลุกให้นางได้สติ ตำรายังคงเปิดค้างอยู่ที่หน้านั้น รอยคราบน้ำเก่าด่างพร้อยที่แห้งกรัง ก็เหมือนกับอดีตที่แห้งเหือดทว่าไม่อาจเช็ดล้างออกไปได้

พักนี้นางแทบไม่นึกถึงท่านพ่อ มักจะนึกถึงท่านแม่เสียมากกว่า

คำตำหนิของเขามีเหตุผล ไม่ว่าจะอย่างไร ในใจนางคนที่คำนึงถึงตลอดมาก็มีเพียงท่านแม่ มิใช่คนเป็นพ่อเช่นเขา เพราะท่านแม่คือหิ่งห้อยในคืนคิมหันต์ ส่วนท่านพ่อคือพายุฝนฟ้าคะนองที่นำพามาซึ่งอาการป่วยไข้ตัวร้อนรุมเร้า