ตอนที่ 169 โศกเศร้าเกินขีด

“หลังจากที่เจ้าไปถึงอุทยานอวี้จิน มีหนึ่งราตรีเกิดฝนฟ้าคะนอง ในการว่าราชการยามเช้าของวันรุ่งขึ้นมีคนเอ่ยถึงเรื่องนี้” มือของนางถูกวางลงในกลางฝ่ามือของเขา แล้วเขาก็ลูบคลำเบา ๆ

“ดังนั้นข้าจึงไม่อยากให้เจ้ากลับมา”

เขาค่อย ๆ คลี่นิ้วมือของนางออกทีละนิ้ว แล้วสอดนิ้วของตนเข้าไป สอดประสานสิบนิ้วไว้แน่น พลิกดูไปมาด้วยความพึงพอใจ ทำให้นางดูบอบบางยิ่งขึ้นและต้องการการปกป้อง

เขาเอ่ยว่า “ข้านึกว่าเมื่อเจ้ารู้แล้วจะตัดพ้อเคียดแค้นข้า จะเรียกร้องขอจากไป” หรือไม่ก็อาละวาดจะออกบวช

เรื่องราวมีมากเหลือเกิน ถั่งโถมเข้ามาประดุจฝูงผึ้ง ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยรั่วรอบด้าน นางไม่รู้ว่าจะต้องอุดรูไหนก่อน จนถึงบัดนี้ นางนั่งอยู่ข้างถังน้ำ ร่างทั้งร่างเหม่อลอยไปหมดแล้ว