ตอนที่ 145 มักกังวลร้อยแปด

จงลิ่งอี๋เปลี่ยนชุดเสื้อกระโปรง นั่งปลดปิ่นและห่วงประดับอยู่หน้าโต๊ะคันฉ่องอย่างเชื่องช้า ความคิดสับสนวุ่นวาย ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและสายตาที่มองมาของไทเฮาคอยผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน แทรกด้วยสายตาของบุรุษผู้นั้นจากหางตา ทั้งยังมีเรื่องกิจระหว่างสามีภรรยาตลอดทั้งคืนเมื่อคืนวานผุดขึ้นมาเป็นระยะ ทุกช่วงเวลาล้วนคล้ายนั่งอยู่บนเบาะเข็ม

คนในคันฉ่องเปี่ยมไปด้วยความกลัดกลุ้ม นางเก็บต่างหูกลับเข้ากล่องผ้าไหม ในมือถือปิ่นปักผมหยก ลูบไล้ปลายปิ่นอันเกลี้ยงเกลาอย่างเผลอไผล

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา นางสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม ก้มหน้าแสร้งทำเป็นมองปิ่น พลางท่องในใจว่าอย่าตื่นตระหนก เขาก็มิได้คิดจะทำเรื่องพรรค์นั้นอยู่ตลอดเวลา หากจุมพิตสักคราหรือโอบกอดสักหน่อยก็คล้อยตามไปเถิด จะได้ไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองจนทั้งสองต้องทะเลาะกันอีก