ตอนที่ 134 ปัญหากวนใจ

ลมหายใจของจงลิ่งอี๋พลันชะงัก นึกถึงข้ออ้างของตนขึ้นมาได้ พอได้ยินน้ำเสียงของบุรุษที่มิได้แปรเปลี่ยนกล่าวต่อไปว่า “นางแง่งอน หนีออกจากบ้านน่ะ” กล่าวพลางเขย่าคนในอ้อมแขนเบา ๆ “พูดเองสิ ว่าใช่หรือไม่”

ในชั่วพริบตานั้น คล้ายมีสายตาขุมแล้วขุมเล่าจับจ้องมาที่ร่างของนาง นางเกร็งร่างแข็งทื่อส่งเสียงอืมเบา ๆ คำหนึ่ง มิทราบว่ามีผู้ใดได้ยินหรือไม่ ถึงได้รู้สึกว่าบุรุษยังคงก้าวเดินต่อไปข้างนอก พิรุณที่เทกระหน่ำมิได้ร่วงหล่นลงบนกายนาง ยังมิทันได้ตั้งสติ ก็เข้ามาอยู่ภายในรถม้าแล้ว ถูกวางลงพิงกับผนังรถม้า บุรุษนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

ดวงตาที่โผล่พ้นออกมามองเห็นเขาพอดิบพอดี ภายในรถม้ามิได้จุดตะเกียง ทั้งมิได้กว้างขวางอันใด คล้ายจะเช่ามาเช่นกัน มีเพียงยามที่สายฟ้าแลบแปลบปลาบเท่านั้นจึงจะมีแสงสว่างขึ้นมาบ้าง