ตอนที่ 132 สามีตายแล้ว

ปากทางเข้าหมู่บ้านต้าเปียนมีผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ นางบอกให้คนขับรถม้าพาตนไปส่งยังโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่

นั่นเป็นเรือนไม้สองชั้นที่มีชายคายกมุมงอน หน้าประตูมีม่านกันลมแขวนยกสูงขึ้นโดยเฉพาะ เขียนไว้ว่าร้านเตี๊ยมเฉ coซาน หน้าร้านแขวนป้ายชื่อที่มีตัวอักษรเดียวกัน นางลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง เห็นแขกบนชั้นสองพิงระเบียงมองลงมา จึงเอ่ยเสียงเบากับคนขับรถม้าว่า “พี่ชาย ข้าจะจ่ายเงินให้เจ้าเพิ่มอีกสิบอีแปะ เจ้าช่วยข้าขนสัมภาระด้านในขึ้นไปที่ห้องที”

ได้เงินเพิ่ม คนขับรถม้าย่อมยินดี ฉีกยิ้มพลางกล่าวว่า “ได้เลยขอรับ”

หน้าประตูโรงเตี๊ยมมีสัตว์ใช้งานหยุดพักอยู่สองสามตัว ปากกำลังเคี้ยวหญ้า หันหัวพ่นลมหายใจฟูดฟาดออกจากรูจมูก จงลิ่งอี๋ถอยหลบไปด้านหลังผ่านม่านคลุมหน้า ด้านหลังมีคนเอ่ยขึ้นว่า “ไอ้หยา นายหญิง หลบทางหน่อย หลบทางหน่อย”