กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อขึ้นรถม้าแล้ว นางก็เลิกม่านมองไปรอบ ๆ เอ่ยกับจูไป่ที่ยังอยู่ด้านนอกว่า “มิต้องใช้คนมากถึงเพียงนี้ ทุกคราล้วนเอิกเกริกวุ่นวาย ลดลงไปสี่ส่วนเถิด ข้ากลับไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว” นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยกับสาวใช้ที่มีสีหน้าลังเลว่า “เจ้าอยู่ที่นี่เถิด ข้าไปคนเดียวก็พอ”
“ไปเถิด” ประโยคนี้เอ่ยกับคนขับรถม้า
“นายหญิง—”
เสียงของจูไป่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง จงลิ่งอี๋นั่งตัวตรงอยู่ด้านใน สองมือประสานวางทับบนหัวเข่า บังคับตนเองให้สงบลงบ้าง หรือจะบอกให้คนขับรถม้าวกกลับ ลงจากรถแล้วกลับไปบอกว่าตนไม่อยากไปแล้ว กลับเข้าห้องพักผ่อนตามเดิม รอให้บุรุษผู้นั้นมา ทั้งสองร่วมสำรับ แล้วร่วมเรียงเคียงหมอนกันอีกครา...
เขาอยากทำสิ่งใดก็ปล่อยให้เขาทำไป ก็แค่ต้องกัดฟันทนรับให้มากขึ้น จะหดหัวก็ตาย จะยืดคอก็ตายเหมือนกัน