ตอนที่ 127 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ปลาหนึ่งตัวแลกกับการที่นางนั่งอยู่ข้างกายเขาอย่างว่าง่าย แม่นางผู้นี้อยู่ข้างนอกสงบเสงี่ยมกว่าอยู่ในห้องมากนัก บอกให้นั่งก็นั่ง ไม่เถียงคำใด คงเป็นเพราะไม่มีที่ให้นางหลบซ่อน จึงได้ห่อตัวกลมเช่นนี้

คีบให้ถึงสามครั้ง จ้าวโยวถงมองปลายลิ้นของนางแตะผ่านปลายตะเกียบทั้งสามครั้ง ลูกกระเดือกขยับไหว ก่อนจะเก็บตะเกียบกลับมา “พอแล้ว กินต่อไม่ได้แล้ว”

นั่งอยู่นานพอสมควรแล้ว เขาเงยหน้ามองสีท้องฟ้า ฤดูวสันต์มิอาจเทียบกับฤดูร้อน รออีกประเดี๋ยวพอตกค่ำก็จะมีความเย็นเยียบ จึงพาจงลิ่งอี๋กลับไปยังลานเรือนด้านหน้า พอเข้าเรือน นางก็ปลดเสื้อคลุมกันหนาวไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ จ้าวโยวถงไปอาบน้ำชำระกายอีกห้องหนึ่ง ครั้นกลับมาอีกที หญิงสาวในชุดลำลองในเรือนก็เอนกายหลับสนิทอยู่บนตั่งเสียแล้ว