ตอนที่ 117 ไร้วาจาจะเอ่ย

เขายืนอยู่ข้างตั่งโน้มกายก้มหน้า ร่างสูงใหญ่ดุจขุนเขาโน้มเข้าหานาง “พระราชทานสมรสเป็นข้าที่ขาดความรอบคอบ บัดนี้หยุดยั้งความเสียหายได้ทัน ปรับเปลี่ยนแนวทาง ยังนับว่าไม่สายเกินไป”

“ฝ่าบาทตรัสได้ง่ายดายยิ่งนัก” นางยิ้มอย่างหมดอาลัย “ข้าไร้วาจาจะเอื้อนเอ่ย”

สองไหล่ถูกมือทั้งสองข้างบีบกุมไว้อย่างแรง เขาหวังจะให้นางเงยหน้าขึ้นมา ทว่าจงลิ่งอี๋ไม่สนใจ เขาจึงกล่าวว่า “เมื่อวานต่อหน้าไทเฮามิใช่คำลวง หลังหย่าขาด เจ้าจงเข้าวังมาเป็นนางกำนัล เจ้ากับไทเฮาถูกชะตากัน พวกเจ้าสองคนจะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน”