ตอนที่ 112 ถอดถอนยศศักดิ์

“ข้าดีกับเจ้ายิ่งนัก จนทำให้เจ้าไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนา”

เพียะ เป็นฝ่ามือเดียวอีกครั้ง

ภายในห้องเงียบสงัดถึงเพียงนี้ นอกจากคำตักเตือนก็มีเพียงเสียงฝ่ามือกระทบดังฟังชัด ในใจนางเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก ทั้งยังไม่มีผู้ใดให้ระบาย ยามถูกเขาข่มขวัญ ก็พลันหวนนึกถึงความอัปยศเมื่อช่วงเช้าตรู่ จึงกล่าวด้วยความโศกเศร้าคั่งแค้นว่า “พวกท่านสองสหายล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น”

เขาเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายอยู่แล้ว พลันกริ้วโกรธขึ้นมาทันใด “ผู้ใดไปเหมือนกับมัน!”

“เขาเรียกหานางโลมอยู่ข้างนอก ข้ากลับถูกบีบคั้นให้ทำเรื่องไร้ยางอายอยู่ข้างใน เช่นนี้แล้วจะต่างอันใดกับนางโลมเล่า”

เขาโกรธจนหัวคิ้วกระตุก ทาบทับอยู่บนกายนางแล้วตวาดซักไซ้เสียงกร้าว “เหลวไหลสิ้นดี! เจ้ากำลังเพ้อเจ้อดูถูกเหยียดหยามตนเอง อยากโดนลงทัณฑ์รึ?!”