ตอนที่ 110 ตบปากยี่สิบครั้ง

หน้าต่างปิดสนิท เสียงจอแจของผู้คนในย่านด้านนอกพลันเงียบหายไปจนสิ้น กลับยิ่งทำให้สรรพเสียงภายนอกห้องส่วนตัวแจ่มชัดขึ้น ด้านนอกมีเสียงบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างกังวานว่า “วันนี้ได้รับความโปรดปรานจากแม่นางอวี้เหลียนมาเป็นเพื่อนคู่เคียง ต่อให้เอาเทพเซียนบนสวรรค์มาแลกก็เทียบมิได้”

จงลิ่งอี๋ยังคงซับน้ำตา นึกเพียงว่าภายนอกคงเป็นคุณชายเสเพลบ้านไหนพาคณิกามาเที่ยวหาความสำราญ ในใจเกิดความรังเกียจ จึงเอ่ยเสียงแผ่วว่า “พวกเราไปกันเถิด”

จูไป่ขานรับคำหนึ่ง ประคองนางลุกขึ้นยืน ทว่าพลันได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากภายนอก “ฮ่า ๆ อู๋อวี๋เอ่ยคำนี้ได้มีเหตุผลยิ่ง”