เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางย่อกายคารวะ “ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ” พลางเอียงศีรษะส่งสายตาให้จูไป่ อีกฝ่ายจึงหยิบเงินกระดาษใบหนึ่งออกมา มูลค่าห้าร้อยอีแปะ ยื่นส่งให้อู๋เหมี่ยว ชายหนุ่มถอยหลังพลางโบกมือปฏิเสธ “ผู้น้อยเพียงตอบคำถามไม่กี่ข้อ ไฉนถึงพูดเรื่องรับเงินได้เล่า”
“วันนี้ทำให้ล่าช้ากิจธุระของท่านหมอ อีกทั้งมารดาของท่านเคยตรวจรักษาท่านแม่ของข้า ในใจข้าซาบซึ้งยิ่งนัก ได้โปรดรับไว้เถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นในใจคงมิอาจสงบได้ ถือเสียว่าเป็นของขอบคุณ”
เมื่อปล่อยผ้าโปร่งของหมวกคลุมหน้าลง นางก็หมุนกายเดินออกจากโรงหมอ จูไป่ยัดเงินกระดาษใส่อกเสื้อของอู๋เหมี่ยวอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ องครักษ์ด้านนอกประตูขวางท่านหมอที่วิ่งตามออกมาไว้ เขาจึงทำได้เพียงมองดูพระชายาอวี้อ๋องผู้มีชื่อเสียงในเปี้ยนจิงทว่าสีหน้ากลับซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงผู้นั้นขึ้นรถม้าจากไป
“นายหญิง พวกเราจะกลับกันเลยหรือไม่เจ้าคะ”