ตอนที่ 105 ปล่อยนางไปตามใจ

ในห้องมีเสียงน้ำดังขึ้น เหงื่อบนหน้าผากยังมิตันเหือดหาย ก็ถูกไอร้อนของน้ำอบจนผุดซึมออกมามากยิ่งขึ้น ไหลรินจากขมับเข้าสู่ดวงตา เขาปาดเช็ดคราหนึ่งโดยไม่เอ่ยปาก มือข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้า อีกมือหนึ่งกวักน้ำ ก้มหน้าก้มตาอาบน้ำให้จงลิ่งอี๋ ตำแหน่งที่มือลูบผ่านประหนึ่งการขัดถูอย่างไม่ระมัดระวัง สตรีผู้นั้นก้มหน้าเงียบงัน สะกดกลั้นความไม่สบายกายสบายใจเอาไว้

โทสะของเขามอดดับลงทีละน้อย ไม่คิดจะเอาความเรื่องจ้าวเหิงหย่วนกับนางอีก ครั้นเห็นคนก้มหน้านิ่ง ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนก่อนนางเพิ่งล้มป่วยไปคราหนึ่ง จึงนึกเสียใจที่ตนเองอารมณ์ชั่ววูบจนทรมานนางไปยกใหญ่ เขากวักน้ำชะล้างกลีบดอกไม้บนหัวไหล่ของนาง กดเสียงต่ำแล้วเอ่ยว่า “เมื่อวานกลับไปตระกูลจงทำไมกัน”

ไม่มีผู้ใดตอบคำ เขาจึงถามอีกว่า “เมื่อคืนนี้จงหลงมา ได้ยินว่าทะเลาะกันยกใหญ่ เกี่ยวข้องกับเรื่องตอนกลางวันหรือไม่”

ยังคงไม่มีผู้ใดตอบคำ