เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” ติงซื่อเอ่ยถามซ้ำอีกครา
จางจือชิวชิงเอ่ยตัดหน้าขึ้นก่อน “เป็นนาง ปรักปรำว่าคนไปเที่ยวตรอกหอนางโลมเจ้าค่ะ”
จงลิ่งอี๋เดินเข้ามาใกล้ เหล่าแม่นางน้อยต่างพากันหลีกทางให้อย่างเงียบเชียบ นางจึงถามขึ้น “ปรักปรำผู้ใดหรือ?”
จางจือชิวเห็นว่าเป็นนาง จึงลดเสียงต่ำลง “พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้าเจ้าค่ะ”
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่สอบตกผู้นั้นน่ะหรือ? นางเอียงหน้าไปมองเด็กสาวฝั่งตรงข้ามผู้นั้น ไม่ค่อยคุ้นหน้าตาเท่าใดนัก รูปโฉมดูเยาว์วัยกว่าจางจือชิวอยู่บ้าง คล้ายแม่หนูที่เพิ่งจะพ้นวัยปักปิ่นมาหมาด ๆ จางจือชิวถึงกับทะเลาะเบาะแว้งกับแม่หนูที่อายุน้อยกว่าได้ หากประเดี๋ยวท่านป้ามาเห็นเข้า เกรงว่าพอกลับไปคงมิวายถูกลงโทษให้คุกเข่าเป็นแน่
“เจ้าเล่ามา อย่าได้โป้ปด” นางเอ่ย