ตอนที่ 83 ผลิกิ่งแตกก้าน

ชายหนุ่มผู้นิ่งเงียบอยู่เบื้องหลังเอ่ยปาก “พรุ่งนี้ค่อยไป”

จูไป่ก้มหน้าเตรียมจะล่าถอย หัวใจของจงลิ่งอี๋เต้นรัวกระชั้น ทว่ายังคงก้าวเดินออกไปข้างนอก หมายมั่นปั้นมือว่าจะสะสางเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว กระทั่งฝีเท้าของชายหนุ่มด้านหลังก็มิได้ใส่ใจ พลันรู้สึกเอวคอดรัดแน่น สองเท้าลอยพ้นพื้น ถูกรวบเอวอุ้มลอยขึ้นมา นางทอดกายนิ่งงันอย่างวิงเวียนอยู่บนไหล่แกร่ง โกรธจนกัดฟันแน่น “ปล่อยข้านะ”

ชายหนุ่มไม่รับฟังและไม่สนใจ จนกระทั่งแบกนางกลับมายังห้องบรรทมแล้ววางลงบนตั่งนอน เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “พักผ่อนเสีย หมอหลวงไม่อนุญาตให้อารมณ์ของเจ้าแปรปรวนรุนแรง ลืมไปหมดแล้วรึ วันนี้ห้ามออกไปข้างนอก พรุ่งนี้ค่อยไป”

จงลิ่งอี๋หันหลังให้เขาแล้วขดตัวอยู่ตรงมุม เหม่อมองกำแพงอย่างเงียบงัน