ตอนที่ 82 เป็นบุญคุณหรือความแค้น

สีหน้าของอันเส้าหยางพลันเคร่งขรึมขึ้น “ผู้น้อยจดจำไว้แล้ว ขอบพระทัยพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม” นางพยักหน้า มิได้ปรายตามองจ้าวโยวถงแม้แต่น้อย แผ่นหลังเหยียดเกร็งยิ่ง ลมยามบ่ายพัดชายเสื้อสะบัดพลิ้ว นางจึงค่อย ๆ เดินผละจากที่แห่งนี้ไป

เพิ่งเข้าห้องบรรทม นำจดหมายเก็บลงในกล่องใส่ของ จ้าวโยวถงก็ก้าวย่างฉับไวเข้ามา เอ่ยซักถามเสียงเข้ม “เรื่องพรรค์นี้เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดถึง”

นางมิได้ส่งเสียง ค่อย ๆ ดันกล่องใส่ของเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะคันฉ่องอย่างสงบนิ่ง มือของบุรุษแตะลงบนไหล่ของนาง รั้งตัวนางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตน “จงลิ่งอี๋ เจ้าได้ยินสิ่งใดมาบ้าง?”

เขาคิ้วขมวดกดต่ำ ใช้โทสะกลบเกลื่อนความกระวนกระวายใจที่แม้แต่ตนเองก็ยังมิรู้ตัว “พูดมา จำได้หรือไม่ว่าข้าเคยบอกไว้ หากไม่ตอบคำถามข้า จะมีผลอย่างไร?”