กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในใจจงลิ่งอี๋รู้สึกละอายใจยิ่งนัก จึงรีบกล่าวว่า “พรุ่งนี้หม่อมฉันจะเข้าวังหลวงไปเพคะ”
“ไม่ต้องรีบร้อน ไปทั้งที่ป่วยกระเสาะกระแสะจะทำให้ไทเฮาทรงเสียพระทัยเสียเปล่า รอพ้นไปอีกสองสามวันค่อยว่ากัน”
วาจาที่คล้ายห่วงใย พอเข้าหูจงลิ่งอี๋ กลับกลายเป็นรังเกียจที่นางอ่อนระโหย จึงลุกขึ้นกล่าวว่า “เพคะ หม่อมฉันทูลลา” คนกำลังจะก้าวไป จ้าวโยวถงก็ขมวดคิ้ว “ข้าให้เจ้าไปแล้วหรือ”
“ฝ่าบาทยังมีสิ่งใดจะรับสั่งอีกหรือเพคะ”
“พระประสงค์ของไทเฮา คือให้เหิงหย่วนย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่ เจ้าคิดเห็นเช่นไร”
นางยืนย่อเข่าคารวะแล้วกล่าวว่า “ไทเฮามีพระราชเสาวนีย์ หม่อมฉันไหนเลยจะกล้ามิปฏิบัติตาม”