ตอนที่ 4 ยินยอมหย่าขาด

พอเยื้องกรายเข้าสู่ตำหนักฉืออัน ขันทีสองฟากฝั่งต่างก้มศีรษะลง เขาโบกมือเป็นสัญญาณว่ามิต้องมากพิธี พลันแว่วเสียงดุด่าของไทเฮาจากด้านในอย่างแจ่มชัดว่า “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้ารับนางสนม! เจ้าเป็นถึงอ๋อง เรื่องรับนางสนมมิได้กราบทูลฮ่องเต้ มิได้บอกกล่าวท่านแม่ ก็กล้าตัดสินใจเองตามอำเภอใจแล้วรึ!”

“ต่อให้เป็นบ้านเรือนราษฎรสามัญ การจะรับนางสนมก็ยังต้องบอกกล่าวตระกูลตนก่อนสักคำ ไฉนเลยจะยอมให้เจ้านึกอยากพาใครกลับมาก็พามาตามอำเภอใจได้เยี่ยงนี้! นี่ผู้ใดสั่งสอนหลักเหตุผลข้อนี้แก่เจ้ากัน!”

เหล่าสาวใช้และขันทีที่เดินผ่านต่างเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูเหมันต์ เขาเดินตามเสียงผ่านฉากลายบุปผาเข้าไป ภาพแรกที่แลเห็น คือจงลิ่งอี๋ที่นั่งตัวตรงอยู่บนตั่งหลัวฮั่นในโถงข้าง